Introductie

Nes aan de Amstel is oorspronkelijk één van de 'buurtschappen' die in de zestiende eeuw langs de rivier de Amstel ontstonden bij het ontginnen van het veen. Vanaf circa 1630 is er sprake van een Parochie Nes aan de Amstel met een eigen kerk, wat er op wijst dat de buurtschap toen een omvang van enige betekenis had aangenomen.

Tot circa 1970 bestond Nes grotendeels uit lintbebouwing langs de Amstel, met enige verdichting op de plaats waar nu de kern van het dorp is. Markante punten in deze lintbebouwing zijn ook nu nog enkele oude boerderijen, de (voormalige) lagere school St. Joseph, café De Vergulde Zon en vooral de statige Sint Urbanuskerk (van Joseph Cuypers) die in 1891 werd ingewijd. De kant van de Amstel werd altijd gemarkeerd door een lint van mooie bomen, die echter enige tijd geleden moesten worden gekapt. Hun nieuw geplante opvolgers doen hun best om weer omvang en statigheid te bereiken en zo het dorpsgezicht te verfraaien.

Toen tegen 1970 de bevolking dermate in aantal teruggelopen was (tot ca. 300 personen) dat de voorzieningen in gevaar kwamen, is er ter hoogte van de kern, achter het lint, een nieuwe woonwijk met ruim 100 woningen bijgebouwd, bestaande uit rijtjeshuizen “omringd” door bungalows die voor een geleidelijke overgang naar de Bovenkerkerpolder zorgen. Later zijn er nog wat lege plekken opgevuld met zo'n 20 woningen, waarmee Nes als vol(-tooid) wordt beschouwd. De nieuwe lagere school (1975) en het Dorpshuis (1970) completeren het dorp, waar alle winkelvoorzieningen - ondanks de uitbreiding - uiteindelijk alsnog verdwenen zijn.