Introductie

Ook deze wijk is in één keer gepland en eind jaren zestig, begin jaren zeventig gebouwd. Het stedenbouwkundig principe gaat uit van een centrale hoofdweg waarlangs hoogbouw, galerij- en torenflats en voorzieningen gesitueerd zijn. Daarachter liggen de buurten met clusters laagbouw, rijen veelal eengezinswoningen. De buurten elk zijn door een rondweg ontsloten met doodlopende insteken naar ‘binnenpleintjes’. Aan de buitenrand van de wijk zijn de bungalows en grotere vrijstaande huizen gelegen. De hele wijk ligt vrij geïsoleerd ten zuiden van de A9 en ten oosten van de Beneluxbaan. In de buurten is een genoeglijke sfeer aanwezig.

De pleintjes zijn duidelijk en eenvoudig van opzet: huizen met kleine voortuinen omsluiten de ruimtes. Daar bestaat de openbare beplanting uit kleine bomen in de bestrating die samen met het groen van de tuinen een harmonisch beeld opleveren. De pleintjes hebben alle zonder uitzondering een centrale parkeerplek, waarbij de hele openbare ruimte van deze pleintjes een 'parkeervakkenbestrating' heeft. Pas achter de woningen, door kleine, niet duidelijk te vinden voetpaadjes te bereiken, is het openbare gebruiksgroen te vinden, in het hart van de buurten en tussen de achtertuinen. Deze groene binnenruimten hebben het karakter van centrale gemeenschappelijke tuinen. Ze zijn langs twee noord-zuid lopende langzaamverkeersroutes met elkaar verbonden. In hun onderlinge samenhang maken zij deel uit van het stedenbouwkundig principe waarbij deze groene zones behoren tot de structuur van het recreatiegroen.

Het gebied Langerhuize – de noordkant van de wijk - kenmerkt zich door vrijstaande , autonome gebouwen op eigen terreinen overwegend ingericht met de eigen parkeervoorzieningen en een goede omlijsting, veelal aangevuld met waterpartijen. Qua functies is het een divers gebied met een nadrukkelijk accent op zorgvoorzieningen.